Ik geloof er niks van

Vrijdag Nederland-Brazilie; de fans lopen over van zelfvertrouwen (vergelijk de lezerscommentaren over Nederland met die over Brazilie op WorldCupblog.org) en van de onzen verbaast mij dat nogal. Sterker nog, ik geloof helemaal niet dat we gaan winnen.

Ik zie het als volgt: de enige keer dat we van Brazilie wonnen in een wedstrijd om het echie, was in 1974. Toen was onze ploeg in absolute topvorm en waren de goddelijke kanaries de verdedigende kampioen, zonder Pele en met ietwat verzadiging. In 1994 en 1998 waren we toch voornamelijk de onderliggende partij, zelfs al vertoonden we ongeveer de beste vorm die we konden hebben. En toch verloren we. De huidige ploeg heeft nog niets van zijn topvorm laten zien en de tegenstander des te meer, plus dat het verre van verzadigd is als in 1974.

Kijk verder naar andere keren dat we in een topwedstrijd een topploeg ontmoetten. 2008, Italie en Frankrijk al over the top. Rusland op weg naar boven en prompt konden we het niet aan. 2006, Portugal, niet eens zo op en top, maar we gingen wel tenonder. 2004, Portugal ook al. 2000, Italie; hoeveel penalties kan je verprutsen zonder te verliezen? 1998, ah 1998!

In 1998 hadden we een pittige tegenstander in de kwartfinale: Argentinie. Dat is de laatste keer dat ik me een echte topwedstrijd met een overwinning kan herinneren.

En daarvoor? 1994: Brazilie. 1992 Denemarken - auw! 1990 Duitsland. 1988 , ah 1988!

1988: Duitsland en de Sovjetunie. En dan heb je ook nog 1978 met Oostenrijk, Duitsland en Italie. 1974 met Argentinie en Brazilie.

Kortom, willen we iets dan moet er een prestatie volgen a la 1998, 1988, 1978, 1974. Alles geven en hopen op het beste. Maar ik heb nog geen moment gezien dat deze ploeg alles kan geven.

Als het niet beter wordt dan dit

Onafhankelijk van de kwaliteit van het spel of het spektakel, naarmate een toernooi vordert, neemt mijn optimisme toch altijd irrationele vormen aan. Maar als ik mij de vraag stel of ik echt tevreden ben als het bij een kwartfinale blijft, dan is het antwoord toch duidelijk nee. En dat terwijl ik al jaren vind dat een kwartfinale op het WK een goede prestatie mag heten. Dat is waar we thuishoren en als het niet verder komt moet je tevreden zijn.

Dat mag dan zo zijn en als we consequent elk WK tenminste de kwartfinale halen, dan is het uitstekend, maar ik zal me toch beroofd voelen. Niet dat ik denk dat we maar even van Brazilie kunnen winnen of dat het erg is als we van de kanariepietjes verliezen. Wat mij zal storen is dat ik nauwelijks de tijd heb gehad om echt te genieten. Minder dan een uur Robben, een enkele Van Persie goal en geen enkele afgemeten overwinning.

Dat is wat me zorgen baart, dat we eruit vliegen voordat we ons beste voetbal hebben laten zien. We hebben nog niet gekregen waar we voor betaald hebben. Schrale troost is dat de val minder diep zal zijn, maar dat zal ik dan aan mijn fletse team te danken hebben en niet aan een succesvolle blogtherapie op Gezond WK.

Mijn gemberbocht

Als je je ellende gaat verdrinken, doe dat dan met slechte drank. De gemberlikeur die ik maak is zo'n gevaarlijk bocht.

Ik kan hier weliswaar geen interessante drankjes kopen die ik uit Nederland kende, maar wat hier weer wel te koop is -in de supermarkt zelfs- is 96% zuivere alcohol voor consumptie (wat de Amerikanen 'rot gut' noemen). Die meng ik met suiker en verse gember (in reepjes gesneden) en die verdun ik met de helft water. Twee weken laten staan (af en toe schudden) en je hebt een uitstekend minderwaardig drankje.

Voor degene die dit wil nadoen, maar geen toegang to pure alcohol heeft: neem de goedkoopste wodka/gin/jenever/tequila die je slijter onder aan het schap heeft staan. Mengen met suiker en vers gesneden gember. Twee weken wachten en klaar is je bocht.

0.75 liter alcohol
0.75 liter water
200 gram verse gember
1 a 2 kopjes suiker (naar smaak)

Drank: mijn eigen gemberger

We zijn nu toegekomen aan de bangste wedstrijd van het WK. Het was natuurlijk erger geweest als we de groepsfase niet overleefd hadden, maar dat had nooit aan een enkele wedstrijd gehangen - enkele theoretische draken daargelaten. Maar nu is het de laatste zestien, tegenstander Slowakije en daar moet eenvoudigweg van gewonnen worden, anders is het een afgang. En ik voel hem al aankomen, als het fout gaat, gaat het fout op het pijnlijkste moment.

Ik ben niet meer te redden wat betreft enthousiasme (niet meer te temperen), optimisme (in surrealistische sferen) en opgeklopte betrokkenheid. Kortom: zoals ik al voelde aankomen, het kan alleen maar dramatisch fout gaan, de mentale klap zit in de situatie ingebakken en mogelijk dat die maandag al komt.

Wat te doen? Ik weet het niet, maar de drank staat al klaar. Ik heb mij bekwaamd in het brouwen van een gemberlikeur. Dat kwam na een mislukte poging iets als berenburger na te maken, daar ik dit soort drankjes hier ten lande niet kan krijgen. De verse gember ligt al te rijpen in de weckfles. Elk moment is het klaar voor consumptie en maandag kan ik me er al aan bezatten.

Het gevaar van de Schwalbe

Er is nog een zorg die me niet loslaat: aangesmeerde kaarten en loos gegeven vrije of strafschoppen.

Je ziet op dit WK (net als op eerdere trouwens) dat FIFA er veel aan gelegen is om de scheidsrechters streng en consistent te laten fluiten. Maar behalve dat het gefluit er niet beter van is geworden, heeft dat als onbedoelde bijwerking dat de arbitrale beslissing te voorspelbaar zijn geworden. En dat is koren op de molen der simulanten.

Zo kunnen we afgeschoten worden door de Schwalbe.

Stranden bij de laatste 16

Mocht er al een lichte euforie zijn omdat de onzen zich al geplaatst hebben voor de tweede ronde. Euforie, want in tegenstelling tot menig ander groot team, en getemperd want het spel is nog niet weergaloos. Voor je het weet praten we al over de kwartfinale, maar wacht even mensen.

Let op wat er in groep F gebeurt. Daar worstel Italie en alleen als het ze niet vreselijk mee zit (en ook weer niet vreselijk tegen zit), dan komen ze door dankzij een tweede plaats. En dan zitten wij met ze opgescheept.

Dat zou toch ook klassiek zijn? Italie dat slecht start en zich herpakt in de tweede ronde. Nederland als ideale tegenstander, waartegen ze zich zonder gene kunnen ingraven. En dan winnen natuurlijk. Nee een aangeslagen Italie is niet iets waar we erg blij mee moeten zijn als 8e finale wedstrijd.

Kalm doorgaan

Ik kan me niet herinneren dat ik zo kalm naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal heb gekeken - of het moet de finale 1988 zijn geweest. Het deerde me geen moment dat Oranje niet gevaarlijk was (of leek). Het was een weldadig voorbeeld van geduldig controleren. Niet dat ik veel verstand van voetbal heb, maar zo kwam het in ieder geval over.

Ik twijfelde er geen moment aan dat ons doelpunt wel zou komen. Ik was me er bovendien van bewust dat ook zonder doelpunt er geen man over boord zou zijn. Liever zie ik ons natuurlijk wel winnen. En geheel naar verwachting kwam die overwinning ook.

Later op de avond kwam daar dan nog bij dat de Denen Kameroen versloegen en de plek in de tweede ronde een feit is. Het haalt wel alle angels uit de laatste partij en daar heb ik dan weer geen goede herinnering aan uit 2008 en 2006 (Roemenie, Argentinie), maar de controle van de wedstridj tegen Japan geeft veel vertrouwen. En dat is natuurlijk waar het meestal tegenvalt. Oh wee.