Bij het vogelen met scenario's (met behulp van hulp van een spreadsheet voor WK 2010) kon het me niet ontgaan dat de groep van Nederland voor de tweede ronde is gekoppeld aan de groep van Italië. Heel simpel komt dat eropneer dat onze jongens de Italianen alleen ontlopen als de ploegen beide tweede of beide eerste worden of als de Italianen helemaal niet doorgaan, maar dat acht ik uitgesloten.
Kortom, een zwakke WK-start van een van beide betekent dat er al in de tweede ronde een Nederland-Italië op het programma komt te staan. Natuurlijk hebben we twee jaar geleden laten zien dat we de Azurri aankunnen, maar ik vrees opeens dat ze zich dit geen tweede keer laten gebeuren. En kijk maar eens terug naar de lange samenvatting van de BBC - er zijn genoeg kansen voor ze, zodat het ook anders kon gaan. En ik heb een bang voorgevoel dat je niet twee keer achter elkaar kan mazzelen.
Deel 1
Deel 2
zondag 30 mei 2010
donderdag 27 mei 2010
Een fantastisch voorgevoel
Ik heb vandaag een grote fout gemaakt. Natuurlijk was de oefenwedstrijd tegen Mexico voor mij niet te volgen geweest en dus zette ik mij vanochtend voor Youtube, om een samenvatting te zoeken. (Hij is o.m. op de officiele fansite onsoranje.nl te zien) En ik genoot met name van Affelay, Van der Vaart en Van Persie - wat zagen ze er goed en fris en gemotiveerd uit!
En toen had het kijken me te pakken. De halve dag heb ik me overgegeven aan het kijken naar nog vele andere samenvattingen. En let wel, ik heb alleen maar overwinningen van Oranje bekeken. Natuurlijk de wedstrijden tegen Italie en Frankrijk op het afgelopen EK. En de overwinning op Ivoorkust in 2006, op Joegoslavie in 2000, alsmede Denemarken en Tsjechie.
Ik keek ook naar de kwartfinale tegen Joegoslavie op het WK in 1998 - daar had het ook nog behoorlijk mis kunnen gaan. Bij 1-1 kregen de zuidslaven een penalty.
En na al die prachtige uitslagen baadde ik in het weldadige gevoel dat de huidige generatie zoveel beter is geworden en zoveel sprankelender is dan de vorige. Natuurlijk hebben we een niet zo sterke defensie, maar de aanval is wervelend en de trefzekerheid magisch. Ik ben er helemaal in gaan geloven.
Zo gaan we dus voor de bijl.
En toen had het kijken me te pakken. De halve dag heb ik me overgegeven aan het kijken naar nog vele andere samenvattingen. En let wel, ik heb alleen maar overwinningen van Oranje bekeken. Natuurlijk de wedstrijden tegen Italie en Frankrijk op het afgelopen EK. En de overwinning op Ivoorkust in 2006, op Joegoslavie in 2000, alsmede Denemarken en Tsjechie.
Ik keek ook naar de kwartfinale tegen Joegoslavie op het WK in 1998 - daar had het ook nog behoorlijk mis kunnen gaan. Bij 1-1 kregen de zuidslaven een penalty.
En na al die prachtige uitslagen baadde ik in het weldadige gevoel dat de huidige generatie zoveel beter is geworden en zoveel sprankelender is dan de vorige. Natuurlijk hebben we een niet zo sterke defensie, maar de aanval is wervelend en de trefzekerheid magisch. Ik ben er helemaal in gaan geloven.
Zo gaan we dus voor de bijl.
woensdag 26 mei 2010
Plaatsvervangende Schaamte
Er staat vandaag een interessante gastcolumn in Voetbal International van Jaap Urban uit Groningen.
Hij schrijft onder meer:
En daar meen ik te zien dat hij met hetzelfde probleem als ik worstelt en probeert de aanvankelijke extase te vermijden en te blijven genieten ook als de onzen niet meer in het toernooi zitten.
Er zullen nog velen zoals Jaap Urban zijn, maar zouden ze niet ook een beetje (erg) balen als Nederland eruit ligt? Sterker nog, is het geschrevene misschien een manifest van wat Urban probeert te vermijden. Wat doen de woorden onvermijdelijke uitschakeling daar in samenhang met te vroeg, anders dan het schrikbeeld te bezweren van de kater na de uitschakeling. Het carnaval waar Urban uiterlijk niet aan meedoet, speelt zich misschien wel af in zijn hart. Zo vergaat het in ieder geval mij en dat innerlijke carnaval is veel sterker dan die uiterlijke oranje polonaise - dat zal Urban ongetwijfeld met me eens zijn.
Hij schrijft onder meer:
Wedstrijden kijken doe ik alleen of met een beperkte groep mensen die wel van voetbal, maar niet van carnaval houden. Daarnaast geniet ik ook van andere landen die goed voetbal laten zien. Dan blijft er ook na de onvermijdelijke (te) vroege uitschakeling van Nederland nog wat te genieten over.
En daar meen ik te zien dat hij met hetzelfde probleem als ik worstelt en probeert de aanvankelijke extase te vermijden en te blijven genieten ook als de onzen niet meer in het toernooi zitten.
Er zullen nog velen zoals Jaap Urban zijn, maar zouden ze niet ook een beetje (erg) balen als Nederland eruit ligt? Sterker nog, is het geschrevene misschien een manifest van wat Urban probeert te vermijden. Wat doen de woorden onvermijdelijke uitschakeling daar in samenhang met te vroeg, anders dan het schrikbeeld te bezweren van de kater na de uitschakeling. Het carnaval waar Urban uiterlijk niet aan meedoet, speelt zich misschien wel af in zijn hart. Zo vergaat het in ieder geval mij en dat innerlijke carnaval is veel sterker dan die uiterlijke oranje polonaise - dat zal Urban ongetwijfeld met me eens zijn.
Kwartfinale tegen Brazilië - Scenario's (1)
Ooit bedacht ik dat Nederland op een WK de kwartfinale moet halen, wil je van een geslaagd WK kunnen spreken. Dat dat gebeurde in 1994 en in 1998, nam niet weg dat ik er toch de pest in had dat we niet verder kwamen dan we kwamen. De kater slaat immers altijd toe. Maar de misere na 2006, de schoppartij met Portugal in de tweede ronde, was zeker veel erger.
Bij het dromen van scenario's kom ik in voor 2010 (met mijn spreadsheet) ook tenminste in de kwartfinale terecht en die kwartfinale zal op 2 Juli om 16 uur in Nelson Mandela Bay plaatsvinden. Tegenstander zal Brazilië zijn. En we komen daar aldus.
In de poule spelen onze jongens achtereenvolgens tegen Denemarken (14 Juni), Japan (19 Juni) en ten slotte Kameroen (24 Juni). Oranje wint de poule en stroomt door naar de tweede ronde met op 28 Juni een wedstrijd tegen de nummer 2 uit de poule die door Italië gewonnen gaat worden. Deze nummer twee is Paraguay of Slowakije en die schuiven we vanzelfsprekend ook gewoon aan de kant.
Brazilië is natuurlijk eveneens winnaar van de poule en heeft in de tweede ronde de nummer twee uit de poule van Spanje ontmoet. Of het nu Chili, Zwitserland of Honduras is, we gaan er van uit dat de Brazilianen daar wel weg mee wisten. En zo stuiten ze dus in de kwartfinale op ons.
En dan mogen we al tevreden zijn. Maar zo zal het natuurlijk niet werken. Eenmaal daar, wil je natuurlijk winnen ook. Zoals in 1998 tegen Argentinië, en de halve finale halen. En als het aan de gefantaseerde scenario's ligt...
Bij het dromen van scenario's kom ik in voor 2010 (met mijn spreadsheet) ook tenminste in de kwartfinale terecht en die kwartfinale zal op 2 Juli om 16 uur in Nelson Mandela Bay plaatsvinden. Tegenstander zal Brazilië zijn. En we komen daar aldus.
In de poule spelen onze jongens achtereenvolgens tegen Denemarken (14 Juni), Japan (19 Juni) en ten slotte Kameroen (24 Juni). Oranje wint de poule en stroomt door naar de tweede ronde met op 28 Juni een wedstrijd tegen de nummer 2 uit de poule die door Italië gewonnen gaat worden. Deze nummer twee is Paraguay of Slowakije en die schuiven we vanzelfsprekend ook gewoon aan de kant.
Brazilië is natuurlijk eveneens winnaar van de poule en heeft in de tweede ronde de nummer twee uit de poule van Spanje ontmoet. Of het nu Chili, Zwitserland of Honduras is, we gaan er van uit dat de Brazilianen daar wel weg mee wisten. En zo stuiten ze dus in de kwartfinale op ons.
En dan mogen we al tevreden zijn. Maar zo zal het natuurlijk niet werken. Eenmaal daar, wil je natuurlijk winnen ook. Zoals in 1998 tegen Argentinië, en de halve finale halen. En als het aan de gefantaseerde scenario's ligt...
dinsdag 25 mei 2010
Bidden voor Oranje
Ik heb al geschreven over bijgeloofjes en stiekeme rituelen waar we ons aan houden om mooie resultaten voor onze jongens te bezweren. Ik ken geen religieuze mensen die erg fanatieke supporters zijn, maar ik vraag me af of zij voor de nationale voetbalploeg zouden bidden. Op de New Humanist Blog kwam ik een WK-gebed tegen dat een Anglicaanse geestelijke voor zijn schare had uitgedacht. (Het genoemde gebed is voor het WK in het algemeen en niet voor het Engels elftal, maar als je toch eenmaal aan het bidden bent...)
Net als de New Humanist wil ik maar wat graag op mijn blog met al dat bijgeloof korte metten maken. En bidden voor je elftal, wel, dat is geloof, dat kan je geen bijgeloof meer noemen, dus daar hebben we al helemaal geen geduld mee. Maar als je wilt kan je de rest van het artikel van New Humanist lezen en dan ligt er een opmerkelijke verrassing te wachten.
New Humanist laat het niet bij het belachelijk maken van het gebed, NH gaat op zijn eigen manier gek doen met het nationale team. In zijn geval het engelse team, maar voor ons is dat dus Oranje. Wat doet hij, hij gaat op, zogenaamd rationele wijze, het programma van Engeland nalopen en een scenario fantaseren. Bidden mag niet, maar scenario's projecteren wel, want dat is statistiek, kansberekening and rationeel projecteren.
Wat ik zou willen stellen is dat het bidden en de rituelen dezelfde functie vervullen als die zogenaamd rationele exercitie met het speelschema. Ik doe het ook, ik kan het niet laten. Ik heb al een spreadsheet gedownload waar het schema als invuloefeningetje klaar ligt. En ik zeg uit ervaring: het froebelen met het schema is een vorm van in de stemming komen. Het is een manier van het opbouwen van de hoop op een magnifieke zomer.
Ik zeg niet dat je niet mag spelen met het schema. Ik wil zelfs niet zeggen dat je niet mag bidden. Ik wil alleen maar waarschuwen voor wat er eigenlijk gebeurt. Dat we bezig zijn onze opwinding te vergroten en daardoor de val aan het eind verergeren. En ik blijf maar vragen of dit ook anders kan. Laat ik de komende dagen me maar eens verdiepen in spelen met het schema.
Net als de New Humanist wil ik maar wat graag op mijn blog met al dat bijgeloof korte metten maken. En bidden voor je elftal, wel, dat is geloof, dat kan je geen bijgeloof meer noemen, dus daar hebben we al helemaal geen geduld mee. Maar als je wilt kan je de rest van het artikel van New Humanist lezen en dan ligt er een opmerkelijke verrassing te wachten.
New Humanist laat het niet bij het belachelijk maken van het gebed, NH gaat op zijn eigen manier gek doen met het nationale team. In zijn geval het engelse team, maar voor ons is dat dus Oranje. Wat doet hij, hij gaat op, zogenaamd rationele wijze, het programma van Engeland nalopen en een scenario fantaseren. Bidden mag niet, maar scenario's projecteren wel, want dat is statistiek, kansberekening and rationeel projecteren.Wat ik zou willen stellen is dat het bidden en de rituelen dezelfde functie vervullen als die zogenaamd rationele exercitie met het speelschema. Ik doe het ook, ik kan het niet laten. Ik heb al een spreadsheet gedownload waar het schema als invuloefeningetje klaar ligt. En ik zeg uit ervaring: het froebelen met het schema is een vorm van in de stemming komen. Het is een manier van het opbouwen van de hoop op een magnifieke zomer.
Ik zeg niet dat je niet mag spelen met het schema. Ik wil zelfs niet zeggen dat je niet mag bidden. Ik wil alleen maar waarschuwen voor wat er eigenlijk gebeurt. Dat we bezig zijn onze opwinding te vergroten en daardoor de val aan het eind verergeren. En ik blijf maar vragen of dit ook anders kan. Laat ik de komende dagen me maar eens verdiepen in spelen met het schema.
maandag 24 mei 2010
Foute Mentaliteit
In de podcast World Cup Buzz, beticht de analist Simon Kuper (een Nederlander? Je zou het denken als je zijn accent hoort. Maar hij woont in Parijs en publiceert in het Engels.) het Nederlandse voetbal van een verkeerde mentaliteit.
Hij begint met een verklaring voor de zwakke vertoning van Oranje tegen Rusland op het laatste EK. De tactische vondst van de Russen was om alle spelers behalve Bouhlarouz te dekken, zodat de arme Khalid tegen zijn eigen beperkte voetballend vermogen aanliep. Het klinkt allemaal een beetje te gemakkelijk, maar dan komt Kuper met zijn expose over de Nederlandse voetbalmentaliteit.
Oranje wil de winst verdienen, met mooi en dominant voetbal. Als er niet met mooi voetbal gedomineerd kan worden, zo stelt Kuper, verliest het team de wil om te winnen. De koppies gaan hangen, zoals dat zo vaak genoemd werd. Maar ik wil het nu niet over de voetballers hebben.
Ik vraag mij af of wij als supporters een dergelijke mentaliteit hebben. Maken wij een vergelijkbaar mengsel van romantiek en moraal? Is onze ongezonde dweperigheid met Oranje er een gevoed door romantiek, de diepe wens dat het hoogste bereikt wordt en dat het op de allermooiste manier zal gebeuren? En tegelijk zijn we dan moralisten, zodat wanneer het niet het allermooiste is wat we zien (of het nu het vetroonde spel of de uitslag is), we meteen omslaan in deprimerende gevoelens dat we het niet verdienen en dat het niet mag zijn.
Is dat misschien het probleem, waarom we geen gezond WK kunnen hebben; dat we niet van ons team kunnen houden ook als het wat minder gaat. Dat we het verlies niet kunnen accepteren omdat we alleen maar mogen houden van dat wat wint en weergaloos mooi is? Daar zit wel wat in lijkt me.
Hij begint met een verklaring voor de zwakke vertoning van Oranje tegen Rusland op het laatste EK. De tactische vondst van de Russen was om alle spelers behalve Bouhlarouz te dekken, zodat de arme Khalid tegen zijn eigen beperkte voetballend vermogen aanliep. Het klinkt allemaal een beetje te gemakkelijk, maar dan komt Kuper met zijn expose over de Nederlandse voetbalmentaliteit.
Oranje wil de winst verdienen, met mooi en dominant voetbal. Als er niet met mooi voetbal gedomineerd kan worden, zo stelt Kuper, verliest het team de wil om te winnen. De koppies gaan hangen, zoals dat zo vaak genoemd werd. Maar ik wil het nu niet over de voetballers hebben.
Ik vraag mij af of wij als supporters een dergelijke mentaliteit hebben. Maken wij een vergelijkbaar mengsel van romantiek en moraal? Is onze ongezonde dweperigheid met Oranje er een gevoed door romantiek, de diepe wens dat het hoogste bereikt wordt en dat het op de allermooiste manier zal gebeuren? En tegelijk zijn we dan moralisten, zodat wanneer het niet het allermooiste is wat we zien (of het nu het vetroonde spel of de uitslag is), we meteen omslaan in deprimerende gevoelens dat we het niet verdienen en dat het niet mag zijn.
Is dat misschien het probleem, waarom we geen gezond WK kunnen hebben; dat we niet van ons team kunnen houden ook als het wat minder gaat. Dat we het verlies niet kunnen accepteren omdat we alleen maar mogen houden van dat wat wint en weergaloos mooi is? Daar zit wel wat in lijkt me.
zondag 23 mei 2010
Naargeestige onverschilligheid
Als een opmaat voor de zomertoernooien geldt voor mij altijd de Champions League finale. Het vooroordeel is dat deze wedstrijd een vooruitwijzing in zich draagt voor het komende WK. Uit pure landerigheid heb ik tijdens de uitzending staan strijken en zitten bloggen. Op naargeestige wijze was ik onverschillig voor het gebodene.
Is dat het dan? In mijn nauwgezette poging me niet te laten meeslepen dit jaar, betaal ik de prijs met gebrek aan betrokkenheid? Of komt het door de pot zelf? (Of door het lauwe commentaar van mijn plaatselijke TV-station, waartoe ik veroordeeld ben omdat ik nu eenmaal niet in Nederland woon?)
Eigenlijk was het niet om aan te zien. Tweederde van de tijd speelde Bayern de bal maar wat rond en de rest bestond uit uitbraken van Inter. Twee goede doelpunten, dat wel, maar je wordt er niet vrolijk van. Gaat het loopgravenvoetbal ook in Zuid-Afrika overwinnen?
En hoe stonden onze jongens in het veld? Het gesprek achteraf met Arjen Robben, krijgt van de NOS het predikaat 'Teleurstelling' mee, maar de jongen kwam op mij niet zo bedroefd over. Is dat nou een speler met winnaarsmentaliteit?
Van Bommel had wel stevig de smoor in. Kijk mee.
Sneijder was natuurlijk blij en vertoont op het eind ook gretigheid met betrekking tot het WK.
Let op in de laatste seconden van deze video. Wat zeggen Sneijder en Koeman tegen elkaar? Wordt Ronald door Wesley uitgenodigd op het Inter-feestje? Zien we hier de band tussen de speler en de trainer onder wie hij doorbrak bij Ajax?
Ach, het is allemaal zo onbelangrijk. Ik heb het gevoel dat ik de wedstrijd gemist heb. Te goed heb ik me losgemaakt van de passie, dat er niets meer over was. Een beetje als Robben. Maar zo worden we geen kampioen. Zo kan ik niet genieten en daar gaat het toch om, ook op dit blog. Gezond blijven ja, maar niet ten koste van het meeleven, van het genieten.
Is dat het dan? In mijn nauwgezette poging me niet te laten meeslepen dit jaar, betaal ik de prijs met gebrek aan betrokkenheid? Of komt het door de pot zelf? (Of door het lauwe commentaar van mijn plaatselijke TV-station, waartoe ik veroordeeld ben omdat ik nu eenmaal niet in Nederland woon?)
Eigenlijk was het niet om aan te zien. Tweederde van de tijd speelde Bayern de bal maar wat rond en de rest bestond uit uitbraken van Inter. Twee goede doelpunten, dat wel, maar je wordt er niet vrolijk van. Gaat het loopgravenvoetbal ook in Zuid-Afrika overwinnen?
En hoe stonden onze jongens in het veld? Het gesprek achteraf met Arjen Robben, krijgt van de NOS het predikaat 'Teleurstelling' mee, maar de jongen kwam op mij niet zo bedroefd over. Is dat nou een speler met winnaarsmentaliteit?
Van Bommel had wel stevig de smoor in. Kijk mee.
Sneijder was natuurlijk blij en vertoont op het eind ook gretigheid met betrekking tot het WK.
Let op in de laatste seconden van deze video. Wat zeggen Sneijder en Koeman tegen elkaar? Wordt Ronald door Wesley uitgenodigd op het Inter-feestje? Zien we hier de band tussen de speler en de trainer onder wie hij doorbrak bij Ajax?
Ach, het is allemaal zo onbelangrijk. Ik heb het gevoel dat ik de wedstrijd gemist heb. Te goed heb ik me losgemaakt van de passie, dat er niets meer over was. Een beetje als Robben. Maar zo worden we geen kampioen. Zo kan ik niet genieten en daar gaat het toch om, ook op dit blog. Gezond blijven ja, maar niet ten koste van het meeleven, van het genieten.
Abonneren op:
Posts (Atom)