Ik kan me niet herinneren dat ik zo kalm naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal heb gekeken - of het moet de finale 1988 zijn geweest. Het deerde me geen moment dat Oranje niet gevaarlijk was (of leek). Het was een weldadig voorbeeld van geduldig controleren. Niet dat ik veel verstand van voetbal heb, maar zo kwam het in ieder geval over.
Ik twijfelde er geen moment aan dat ons doelpunt wel zou komen. Ik was me er bovendien van bewust dat ook zonder doelpunt er geen man over boord zou zijn. Liever zie ik ons natuurlijk wel winnen. En geheel naar verwachting kwam die overwinning ook.
Later op de avond kwam daar dan nog bij dat de Denen Kameroen versloegen en de plek in de tweede ronde een feit is. Het haalt wel alle angels uit de laatste partij en daar heb ik dan weer geen goede herinnering aan uit 2008 en 2006 (Roemenie, Argentinie), maar de controle van de wedstridj tegen Japan geeft veel vertrouwen. En dat is natuurlijk waar het meestal tegenvalt. Oh wee.
Met zoveel teleurstellingen in dit WK, heb ik er weinig vertrouwen in dat het met Oranje anders zal zijn.
Het is niet zo dat ik persoonlijk teleurgesteld ben in Italie, Frankrijk, Engeland, Duitsland of Spanje. Ik vind het echter wel een veeg teken dat de elftallen van deze grote voetballanden niet in staat zijn gebleken een goed resultaat af te dwingen toen ze het echt nodig hadden. Het lijkt me dat dit WK het WK van de onmacht is.
En trouwens, ook als Oranje ons van dit soort frustraties spaart in de wedstrijd tegen Japan, dan wacht ons een spelletje om des keizers baard tegen Kameroen.
Hier is een belangrijke vondst die ik heb gedaan. Op de website van Eurovision Sports kan je de officiele Eurovisie streams bekijken. Als je klikt op Channels 1-12, is de eerste in het rijtje de stream van de NOS. Dit is bereikbaar voor alle IP's - voor zover ik kan zien. Mocht je de NOS niet onder 1-12 vinden (dat gebeurt heel af en toe), probeer dan de lijsten 13-24 of 25-36.
De kwaliteit is heel behoorlijk. Met een niet al te sterke internetverbinding heb ik hele wedstrijden kunnen zien. Dit in tegenstelling tot de streams op NOS.nl, waar de beelden zijn voorbehouden aan kijkers met een Nederlands IP. Daar krijgen buitenlanders als ik dit:
Behalve de NOS, zijn de streams van nog ruim dertig bij Eurovisie aangesloten netwerken te bekijken.
LET OP:
De meest bezochte pagina's op dit blog gaan over de verschillende mogelijkheden om het WK of EK via de PC te bekijken. Helaas is de informatie vaak al snel achterhaald, maar niet getreurd, ik probeer de ontwikkelingen op de voet te volgen. Voor zover deze post verouderd is, zoek verder bij mijn andere posts:
Ik was buitengewoon tevreden over de wedstrijd Nederland-Denemarken. Het kon veel slechter, als het een eclatante overwinning met betoverend voetbal was geworden, dan waren we weer exuberant gaan hopen. En ook niet zo goed als het een gelijkspel of een nederlaag was geworden en we weer aan het lijden waren.
Nu was er een overwinning, zonder dat er geimponeerd was. Een goed resultaat, dat alle opening laat op een goed vervolg, maar geen excessief gedroom. Het is niet zoals in 2008 dat ik geheel delirisch was van de grote, swingende overwinningen op Italie en Frankrijk.
Maar wacht eens even... Hoe swingend waren die nu helemaal? Laat ook deze overwinning niet de ruimte tot het hebben van opgeklopte hoop? Is dit niet het moment geweest dat ik dacht: nu hebben we die ene slechte wedstrijd gehad, we hebben hem desondanks gewonnen en vanaf hier crescendo? Je gaat zo makkelijk voor de bijl. Beter dat de Denen die paar goede kansen die ze gehad hebben erin geschoten hadden. Dan waren we nu op tijd ontnuchterd.
Toen ik dit blog begon en uitgebreid nadacht over het patroon dat in mijn fatale oranje-liefde zit, kwam ik al snel tot een vergelijking met een obsessieve, onmogelijke liefde. Ik vond het een te mooi beeld om meteen weg te geven en dus heb ik het stuk voor me uitgeschoven en gisteren werd me in zekere zin het gras voor de voeten weggemaaid door een column van Sander Collewijn in Voetbal International.
Hij legt de accenten net een beetje anders, maar het patroon is hetzelfde. Hij zegt: "Oranje is een preutse vrouw," waarmee de preutsheid de verklaring is voor de uitblijvende climax.
Verleiden, verleiden, verleiden en dan. Afmaken? Nee. Oranje maakt nooit af. Ze verleidt je als een mooie vrouw, waarvan je elke keer iets meer verwacht. Ze voert je mee naar de hemel, waar er geen morgen is. Alleen maar intens genieten. Als het puntje bij paaltje komt, geeft ze niet thuis. Ze peert hem. 'Een off-day', zegt ze er nog even bij. 'Ik voel me niet zo lekker', als je voor de eerste keer echt het karwei af kan maken.
Verliefd worden op mooie vrouwen is gevaarlijk. Net als kriebels in je buik krijgen van Oranje. En toch. Ook nu laat ik me weer verleiden. Of ze nou de grote vier heten of dat ik gewoon geniet van een invaller als Elia. Ik denk oprecht dat Nederland wereldkampioen kan worden.
Ik zou beter moeten weten. Ik kan de prozac alvast inslaan. Want Oranje is als een preutse vrouw, ze leidt je naar een orgasme dat nooit komt. (...)
Ik moet me gewoon afsluiten voor die Oranje kriebels.
Dit komt zeer nauw overeen met wat ik in gedachten had om te schrijven (hij doet het alleen veel beter), behalve dat ik in Oranje niet een preutse vrouw zag - eentje die niet thuis geeft omdat ze teveel inhibities heeft, maar juist een femme fatale. Een die zich genoeglijk je adoratie heeft laten aanleunen, maar die er op het cruciale moment niet is, niet uit preutsheid, maar uit gecalculeerde behaagzucht. Want voor haar, als je maar voldoende suggereert dat de ultieme climax erin zit (het allermooiste wereldkampioenschap ooit), dan zal de adoratie en het slaafse volgen nooit ophouden, zolang de climax nog komende is. Wat er na de climax komt is veel onzekerder. Of misschien is het wel zeker, dan moet er weer een komen en nog een en groter en beter maar steeds. Daarom is het in haar belang om het verlangen groot te houden, maar de consommatie klein. Alleen niet te klein om het vuur te doven.
En de geliefde? De verloren man met zijn ingebeelde Beatrice? Hij is verloren voor altijd. Zeker naarmate hij langer op haar verliefd is, dan heeft hij zich met zoveel passie aan haar verbonden dat alleen de climax het nog goedmaken kan. Enkel en alleen een totale demasquee kan hem van zijn obsessie afhelpen. Enkel als op onweerlegbare wijze hem in het gezicht geslagen wordt dat deze femme fatale hem manipuleert, dan kan hij, met groot afgrijzen en een gebroken hart, de banden doorsnijden en de obsessie doven.
Niet het wereldkampioenschap, maar drie ontnuchterend slechte wedstrijden tegen Denemarken, Japan en Kameroen kunnen ons van de ondergang redden.
Het begint bijna vervelend te worden. Je kan geen buitenlandse analist nalezen of hij schrijft over Oranje dat het heel goed kan spelen maar dat het gewoon wachten is totdat het team uit elkaar valt. Ook The Cup Running Over schrijft de Nederlandse ploeg deze implosieve neiging toe. Underperformance heet het hier. Desalniettemin worden onze jongens als zesde kanshebber in hun lijstje genoemd. Samen met Italie zijn we de tweede garnituur van kanshebbers. De te kloppen ploeg: Brazilie. EN ook dat zegt bijna iedereen, als die tenminste geen Spanje zegt.
Het is daarom wel aardig om ook het artikel op Eurosport te lezen waarin alle cliches over de deelnemers op een rijtje worden gezeten dan ontkracht met de realiteit. Echter, ook deze schrijver durft Nederland niet echt een kanshebber te noemen.
Stereotype: Aah, the Dutch. Everyone's second team (if Brazil have already been knocked out). Ever since the days of Johan Cruyff and Total Football in the 70s, Holland have been all about technical supremacy and mental fragility, mercurial brilliance and in-fighting. Even worse at penalties than England.
Reality: Sneijder and Arjen Robben (struggling with injury, as ever) provide sparkle, but the rest of the Dutch squad is as sturdy as a pair of clogs, as functional as a windmill... you get the idea. Disciplinarian coach Bert van Marwijk has moulded an unfussy squad with more emphasis on organisation than flair.
En wij Nederlanders? Wij zijn steeds meer overtuigd dat we wel wereldkampioen worden. Voor ons heeft het geen zin om naar de zwakke mentaliteit te kijken die onze buitenlandse evenknieen ons toezwaaien. Als je daar op let, dan heb je helemaal geen kans. En dus let je op de mooie kanten en dan schiet je in die richting door.
En zo lijkt Oranje zowel (door de anderen) het meest onderschat als (door ons) het meest overschatte team.
Wie herinnert zich de finale van '88? De manier waarop die wedstrijd me voor de geest staat is dat je geen moment het gevoel had dat we konden verliezen. Zelfs niet toen de Russen een strafschop kregen. Want wij hadden Van Breukelen en het boekje van Reker. En ook al moesten we in de finale van 2010 aantreden als underdog, we dachten meer aan '88 dan aan '78. Toch zou de finale veel meer op die vorige finale tegen Argentinie lijken.
De finale begint echter met waanzinnig wervelend voetbal van Oranje. Robben is weer fit en zorgt voor fantastisch veel dreiging. Je raakt er van overtuigd, dit Oranje kan niet verliezen. Het is wachten op een doelpunt. De Argentijnen hebben we nog niet gezien. Dat het bij rust nog 0-0 is, mag eigenlijk geen naam hebben.
Tijdens die eerste helft gaat Maradonna zich te buiten aan de meest uitzinnige capriolen langs de kant. De Argentijnse oefenmeester is woedend ontevreden over het optreden van zijn mannen en als geslagen honden volgen ze hem de kleedkamer in. Wanneer ze er weer uitkomen, staan de Nederlanders al op het veld op ze te wachten, klaar voor de slacht - zo voelt het. Het zijn echter de blauwwitten van de pampa die als een bliksem de wedstrijd oppakken en in de openingsseconden 1-0 maken.
Oranje laat zich niet gekmaken. De eerste helft laat het prachtig voetbal zien en ook in de tweede helft zal het weer op diezelfde wijze de wedstrijd domineren. Als maar alleen die bal erin wil gaan. Ondanks alle hoogstandjes lukt dat steeds niet. Er worden wel twee doelpunten van Van Persie wegens vermeend buitenspel afgekeurd, zodat de tijd begint te klemmen. Maradonna gaat weer rustig op de bank zitten en dan krijgt Van Persie eindelijk toch een goal goedgekeurd. Nog een paar minuten te gaan en Babel schiet op de paal. Het lijkt Rensenbrink wel.
In de verlenging blijft Oranje de wedstrijd domineren. Arjen Robben begint al een beetje te strompelen - hij heeft nog geen enkele wedstrijd 90 minuten volgespeeld en nu staat hij er al 100 op het veld. Van Marwijk twijfelt om hem te wisselen. Hij vraagt en gebaart. Robben maakt een weifelende indruk, Huntelaar komt van de bank, maar de bondscoach aarzelt. Hij wacht, gebiologeerd door weer een onnavolgbare actie die Robben uit zijn kwetsbare lichaam weet te persen. Van rechts trekt hij naar binnen, het hele Argentijnse elftal staan in de zestien en Arjen schiet.
Hoe kan zo'n schot een doelpunt worden? Het is natuurlijk niet zo raar om het te proberen. In de melee van verdedigers is immers ook geen voorzet te geven. En er staan zoveel mannen voor de keeper, dat hem redelijk het zicht ontnomen wordt. Daar staat tegenover dat de ruimte zo klein is dat alleen een buitengewoon nauwkeurig schot van een buitengewoon technisch begaafde speler het gat kan vinden. Robben is zo'n speler en dit is het schot waar we op zitten te wachten. Alle Argentijnse ledematen reiken naar het projectiel dat tussen hen doorvliegt, maar geen van ze raakt de Jabulani. Hij komt pas tot stilstand in het net. 2-1 en dat zal ook de eindstand zijn.
Dames en heren, Nederland is de wereldkampioen voetbal van 2010.
De uitslagen:
Nederland - Denemarken 2:3
Nederland - Japan 5:0
Nederland - Kameroen 2:1
Nederland - Italie 5:4 (na verlenging)
Nederland - Brazilie 3:2 (na verlenging)
Nederland - Frankrijk 2:1
Nederland - Argentinie 2:1 (na verlenging)
